Wil je meer informatie?

Michiel Westra

06 4435 1548

envelop   linkedin mi TwitterWhite

Ivo van Dinteren

06 4643 7515

envelop   linkedin mi TwitterWhite

Ik en mijn houten reet

Friday, 26 October 2018 09:30 Written by  Ivo van Dinteren

Onlangs was het dan zo ver, ik had er naar uitgekeken en zelfs naar verlangd: de retraite geleid door Rob Preece, een geïnitieerde Tibetaans Boeddhistische leraar uit Engeland. Het vond plaats op KenKon in Wageningen, voor mij een bekende plek en zelfs een veilige thuishaven omdat ons Embodyment programma daar plaatsvindt. Een vrijplaats waar Sydney Leijenhorst (oprichter van het Integral Life & Training Centre) verschillende Oosterse tradities laat samenkomen en waar oost en west naar elkaar luisteren en van elkaar kunnen leren.

Maargoed, het werd zo’n weekend waar ik wel eens de slappe lach van krijg. Vooraf bijvoorbeeld werd gecommuniceerd dat we het hele weekend lang niet mochten spreken, wat in het moment sterk het rebelse kind in mij oproept. Of: bij aankomst aanschouwde ik direct het mensprofiel van “ik voel me niet alleen spiritueel, maar draag hierbij ook de bijpassende kleding.” Ik voelde al aankomen: hier kan mijn oordeel wel eens in de weg komen te zitten. Niet dat ik dit soort contemplatieve contexten niet gewend ben of de mensen niet accepteer, maar in mijn ‘ontwakingsproces’ koop ik klaarblijkelijk mijn kleren bij andere kledingwinkels.

En toen de positionering in de zaal, ik leg (heel naïef) met mijn logge lange lijf mijn matje neer op de tweede rij van voren en ga in het midden recht voor het ‘podium’ op mijn houten krukje zitten. Ofwel, ik blokkeer het zicht en creëer een enorme dode hoek voor velen die de ambitie hadden nog iets van de leraar mee te krijgen. Toen iedereen gesetteld was en ik over mijn schouder keek, was er tot aan de achterste rij een hele taartpunt aan lege ruimte achter mij. Verder rondkijkend in de zaal viel het me ook op dat iedereen aan zijn of haar comfort had gedacht. Ik had namelijk als enige een houten bankje ZONDER kussentje erop. Ik keek over mijn linkerschouder en zag dat Michiel zijn achterwerk goed had bediend en dat zelfs mijn eigen mentor Sydney zo’n overheerlijk zacht uitziend kussentje had…en dacht “This is gonna hurt” en zo geschiedde.

Voor alle aanwezigen hoefde de klankschaal niet geluid te worden, want iedereen was al in de zaal en stond al braaf te wachten toen Rob arriveerde. Zonder aankondiging dook ineens iedereen naar de grond, ik dook er (vrijwel als enige) veel te laat haastig achteraan om halverwege pas te beseffen dat een Tibetaanse groet werd uitgebracht. Om vervolgens weer te ontdekken dat ik te laat was met omhoog komen. Dit ritueel herhaalde zich drie keer. Mijn houterige ‘mister Bean-achtige’ bewegingen moeten voor mijn omstanders hilarisch zijn geweest.

Naast het feit dat ik Rob een goede auteur vind, blijkt hij live ook een fijne man te zijn met een aangename stem. Door de melk in zijn thee (en het bijbehorende biscuitje dat hij hierin doopt), zijn behoorlijk Britse accent en zijn enorm aanstekelijke ‘whisky-lach’ liet zijn afkomst zich makkelijk raden. Door zijn zachtmoedigheid, humor en ontspannen aanwezigheid, alsmede mijn eigen ervaring met meditatie en oosterse tradities, kon ik me snel overgeven aan zijn leringen, inhaken op zijn ervaringen, meezingen met de mantra’s en mezelf volledig onderdompelen in de levensleer van het mahajana (een belangrijke stroming binnen van het Tibetaans Boeddhisme).

De retraite met Rob Preece heeft me verrijkt met nieuwe ervaringen en mooie inzichten, maar mijn hout geworden ‘reet’ kon wel wat zachtheid gebruiken. ?

Read 173 times